بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اِلهى عَظُمَ الْبَلاَّءُ وَبَرِحَ الْخَفاَّءُ وَانْکَشَفَ الْغِطاَّءُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ وَضاقَتِ الاْرْضُ وَمُنِعَتِ السَّماَّءُ واَنْتَ الْمُسْتَعانُ وَاِلَیْکَ الْمُشْتَکى وَعَلَیْکَ الْمُعَوَّلُ فِى الشِّدَّهِ وَالرَّخاَّءِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ اُولِى الاْمْرِ الَّذینَ فَرَضْتَ عَلَیْنا طاعَتَهُمْ وَعَرَّفْتَنا بِذلِکَ مَنْزِلَتَهُمْ فَفَرِّجْ عَنا بِحَقِّهِمْ فَرَجاً عاجِلا قَریباً کَلَمْحِ الْبَصَرِ اَوْ هُوَ اَقْرَبُ یا مُحَمَّدُ یا عَلِىُّ یا عَلِىُّ یا مُحَمَّدُ اِکْفِیانى فَاِنَّکُما کافِیانِ وَانْصُرانى فَاِنَّکُما ناصِرانِ یا مَوْلانا یا صاحِبَ الزَّمانِ الْغَوْثَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى اَدْرِکْنى السّاعَهَ السّاعَهَ السّاعَهَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ الْعَجَلَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمینَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطّاهِرینَ


می نویسم که دلم تنگ شده یا عباس
نویسنده : - ساعت ٧:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٤/۱٤
 

 

سلام. آقا این یه هقته که تقریبا چیزی ننوشتم بخاطر شرایط قیر و قیف بود. توضیحش مفصله ولی فعلا در همین حد که نتیجش این بود که اینترنت نداشتم.

بگذریم...پارسال همین موقع ها بود که به شدت درگیر کارای مربوط به مسافرت جهادی و کربلای بعدش بودم. کنار خیلی از دوستان. الحمدلله فضای خوب و قابل استفاده ای بود. امسال هم هرچند دیگه به اون صورت درگیر نیستم ( اگه خدا توفیق بده سال بعد دوباره درگیر شم ) اما ان شاءالله دوباره در انتظار جهادی کربلام. امیدوارم آقا بطلبن. اجازه بدن باز هم در کنار مشتاقانشون بعضی ها مثل منم بر بخورنو مشرف شن.

دفعه اول که توفیق جهادی کربلا پیدا کردم خیلی نفهمیدم کجا رفتم و چی نصیبم شد. البته دفعه دوم هم نفهمیدم کجا رفتم اما یکم حس کردم چی نصیبم شد. این دفعه هم اگر برم هرچند باز هم احتمالا نمی فهمم کجا رفتم اما ...

خداییش دلم داره پر می زنه. اهل این جور حرفا و این ادبیات نیستم اما واقعا این بار نمیتونم انکار کنم. راست میگن تا نبینی نمی فهمی...

هر سال شب نیمه شعبان حرم دیدنیه. بهتر بگم کف کردنیه! از چند روز قبل جمعیتی ملیونی از خود عراقی ها پیاده راه میوفتن به سمت کربلا. در مسیر انقدر شلوغ میشه که جای راه رفتن نیست. وای به حال اتوبوس و کاروان و... توی تمام مسیر قدم به قدم با شربت و تنقلات از مردم پذیرایی می کنن. توی حرم ها هم که جای سوزن انداختن نیست. تمام شهر کربلا خیابون به خیابون پر جشن و رقص و شادیه. جدا شور مردم دیدنیه.

قشنگ ترین لحظه ها وقتیه که گروهی و هیئتی عربها وارد حرم می شن. دستا مشت کرده و هماهنگ یکباره شاید 200-300 نفر میان تو حرم در حالیکه همه دارن فریاد می زنن

                                                            لبیک یا حسین... لبیک یا حسین...لبیک یا حسین...

                                                            لبیک یا عباس... لبیک یا عباس... لبیک یا عباس...

یادش بخیر. چه لحظه هایی بود...

جهادی عید امسال با چندتا از بچه ها شبا دور هم یه کم میخوندیمو ... حالی بود. همش به یاد جهادی کربلای تابستون امثال بودم.

بسم رب الشهدا، نامه ای بهر خدا        

می نویسم ز سرا تا به ثریا برود

تا کنار حرم حضرت سقا برود ...

مینویسم که دلم تنگ شده یا عباس

بهر بوییدن عطر گل یاس

می نویسم که ابالفضل نگاهی بنما

به دل خسته این نوکر بی چیز شها...

تا که یک شب ز ره مهر و وفا

 اوج مستی و صفا

من شوم زائر ایون طلا

زائر کرب و بلا، زائر خون خدا

زائر دست علمدار و امیر دوسرا...

در کنار حرمت تشنه و بی تاب شوم

با اجازه ز شما زائر ارباب شوم...

 

خداییش دعا کنید امثال هم آقا اجازه بدن. دعا کنید آقا ما رو قبول کنن...

اوج شوق و شور و شین

بین بین الحرمین

من شوم ندبه کنان... زائر قبر حسین(ع)...

 

 


 
comment نظرات ()